|
|
|
|
|
|
(12/01/2012) Un Informe da
Fundación 1º de Maio de CCOO pon de manifesto
que o gasto público en España, similar á media
da UE, non é o responsable do déficit público. A
realidade, segundo o estudo, é que a nosa débeda
pública é relativamente baixa, non está
provocada por un exceso irresponsable do gasto
e, polo menos por agora, non xera un
insoportable problema de sobrecusto financeiro.
O discurso dominante en
España insiste de forma case obsesiva en que
reducir o gasto público é a única forma de saír
da crise. Esta idea converteuse nunha dogma. A
cadea argumental destes dogmáticos é a seguinte:
o problema que atenaza a economía española é un
elevado
|
|
| |
nivel de débeda pública,
como consecuencia da acumulación
de déficits nas administracións,
provocados por un aumento
irresponsable do gasto, tanto do
Goberno central como das
comunidades autónomas. Esta
elevada débeda pública ten
problemas para ser financiada, o
que se traduce nun insoportable
custo para o Tesouro público.
A consecuencia dun diagnóstico
deste tipo é inevitable: se o
noso problema é unha débeda non
financiable provocada por un
exceso de gasto, a solución non
pode ser outra que a de recortar
o gasto. Con todo, esta cadea
argumental susténtase en
falsidades ou verdades a medias,
e ningunha das súas hipóteses
sostense ante unha análise
obxectiva. O estudo elaborado
polo economista Manuel Lago
Penas, baixo o título
O gasto
público: un falso culpable,
constata ademais que se se actúa
só sobre o gasto o resultado
será "un proceso moi doloroso no
social e ineficaz no económico".
Con todo, a realidade é que a
nosa débeda pública é
relativamente baixa, non está
provocada por un exceso de gasto
e, polo menos por agora, non
xera un insoportable problema de
sobrecusto financeiro.
España é o país que ten un menor
problema coas súas cifras de
débeda. Por dous motivos.
Primeiro, porque a débeda
española sobre o PIB, ao
finalizar o ano 2010, é a máis
baixa entre todos os grandes
países da Unión Europea.
Segundo, porque o tipo de
interese medio que pagamos pola
débeda áchase en mínimos
históricos, de forma que a carga
financeira que ha de soportar o
orzamento tamén é baixa.
A isto engádese que a evolución
do gasto en España durante a
crise foi similar á media da UE
(aumentou en 6,6 puntos de PIB
fronte a 5,2 puntos na Unión).
Devandito aumento só explica o
50% da deterioración das contas
públicas, mentres que a media da
UE é do 87%, polo que, "o
problema diferencial non está no
exceso de gasto senón na caída
de ingresos", subliña o estudo.
O informe conclúe advertindo de
que unha redución de contorna
aos 40.000 millóns de euros nos
dous próximos anos, para chegar
ao 3% de déficit, só pódese
facer recortando o gasto en
protección social (pensións e
desemprego), nos servizos
públicos básicos (sanidade,
educación e atención á
dependencia) e no investimento
público.
Non estariamos a falar de
austeridade, senón de gravísimos
recortes nos dereitos das
persoas. Non sería acabar co
malgasto, senón agravar a
recesión económica cara á que xa
nos estamos encamiñando.
Así mesmo, o estudo avoga por un
proceso de consolidación fiscal
"xusto socialmente e eficiente
no económico", onde se actúe
sobre o gasto pero tamén sobre
os ingresos públicos, combinando
austeridade e políticas de
estímulo á actividade económica.
VER IFORME
|
|